(Tür.) Er. – Onuruyla tanınmış, şerefli.
...
Arama Sonucu – "Ziya nur"
ONURSAY
(Tür.) Er. – Onur say.
...
ONURSEV
(Tür.) Er. – Onur sev.
...
ONURSOY
(Tür.) Er. – Onurlu soydan gelen.
...
ONURSU
(Tür.) Er. – Onur su.
...
ONURSü
(Tür.) Er. – Onurlu asker.
...
Onuruna dokunmak
Bir söz ya da davranış gururunu incitmek, izzetinefsine dokunmak.
...
Onuruna yedirememek (bir şeyi)
1. Onur kıran, küşültücü nitelikte olan işleri yapmamak-2. Başkalarının küşültücü, onur kına davranış larına karşı tepkide bulunmak; kendine yedirememek, nefsine yedire memek; izzetinefsine yedireme ...
öZNUR
(Tür.) – özü ışıklı, aydınlık kimse. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
...
PARLANUR
(Tür.) Ka. – Nur gibi parla. Parla nur.
...
pir nur (pür-nur)
– Çok nurlu, çok aydınlık.
...
pir-i nurani
– nurlu ihtiyat
...
riyaziyat
– matematik. Matematik bilgisi
...
riyaziyatçı
matematikçi.
...
RUHiNUR
(f.a.i.) Ka. – Nurlu, aydınlık yüzlü.
...
RUHUNUR
(Tür.) Ka. – (bkz. Ruhinur).
...
SABAHNUR
(Ar.) Ka. – Sabah ışığı, aydınlığı.
...
şAFAKNUR
(Ar.) Ka. – şafak aydınlığı.
...
SAFiNUR
(Ar.) Ka. – çok nurlu, çok aydınlık, temiz kimse.
...
şAHNUR
(a.f.i.) Ka. 1. Kaynak, ışık kaynağı. 2. Münevver.
...
şAHSINUR
(Ar.) Ka. – Nurlu kişi, aydınlık kimse.
...
SANNUR
(Tür.) Ka. – Nurlu, ışıklı, güzel.
...
şEBNUR
(a.f.i.) Ka. – Gecenin nuru, gecenin ışığı, aydınlığı.
...
SELDANUR
(Tür.) Ka. – Nur seli.
...
SELNUR
(Tür.) Ka. – Nur seli, ışık seli.
...