(a.t.i.) Er. – Nurdan taç.
...
Arama Sonucu – "Ziya nur"
NURTAN
(a.t.i.) Er. – Işıklı tan.
...
NURTANE
(a.t.i.) Ka. – Nurlu, biricik insan.
...
NURTEK
(a.t.i.) Ka. – (bkz. Nurtane).
...
NURTEKiN
(a.t.i.) Er. – Aydın ve güvenilir, emin.
...
NURTEN
(a.t.i.) Ka. – Beyaz, parlak, ten.
...
NURULLAH
(Ar.) Er. – Allahın nuru.
...
NURVER
(a.t.i.) Ka. – (bkz. Nursun).
...
NURVEREN
(a.t.i.) Ka. – (bkz. Nursun).
...
NURZAT
(Tür.) Er. – Nurlu, aydınlık kişi.
...
NURZEN
(a.f.i.) Ka. – Nurlu, ışıklı kadın.
...
NURZER
(Ar.) Ka. – Altın gibi parlak ışık, altın ışık.
...
öNNUR
(Tür.) Ka. – ön nur.
...
ONUR
– insanın kendine karşı duyduğu saygı, şeref, öz saygı, haysiyet, izzetinefis.
– Başkalarının gösterdiği saygının dayandığı kişisel değer, şeref, itibar
– insanın, duyan, düşünen ve ...
öNüR
(Tür.) – Kendinden önceki, eski. öne geçen, ileriye giden. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
...
Onur kırıcı
Kişinin toplumca benimsenen sa/gıniiğını hişa indiren {söz, davranış).
...
ONURAD
(Tür.) Er. – Onuruyla tanınmış ad.
...
ONURAL
(Tür.) Er. – şan, şeref kazan.
...
ONURALP
(Tür.) Er. – Onuruyla tanınmış kimse. Yiğit ve onurlu.
...
ONURHAN
(Tür.) Er. – Onurlu han, hükümdar.
...
ONURKAN
(Tür.) Er. – Onurlu, soylu kandan gelen.
...
onurlanmak
– (nsz) Onur duymak, şereflenmek, teşerrüf etmek.
– Kibirlenmek
...
Onurlu
– sıfat. Onuru olan veya onurunu üstün tutan, şerefli, gururlu
...
onurlu şerefli
– alicenap
...
ONURSAL
(Tür.) Er. – Onurla ilgili. Saygı için verilen san.
...